Το βράδυ του Σαββάτου το timeline του twitter και του facebook κατακλύστηκε από δύο γεγονότα που δεν επηρεάζουν τη ζωή ή την καθημερινότητα κανενός Ελληνα. Την επιτυχία της Μπαρτσελόνα και την αποτυχία του Ομπράντοβιτς.
Ως λαός είμαστε τόσο των άκρων, ώστε τη μία μέρα βαφτίζουμε Uefalona την κορυφαία ομάδα της 20ετίας και την άλλη μπορούμε να βγάλουμε κυβέρνηση και κόμμα ναζιστών, έτσι από αντίδραση στα κόμματα που μέχρι χθες οι ίδιοι άνθρωποι ψήφιζαν.
Προσωπικά, ούτε η κατάκτηση της Μπαρτσελόνα την έκανε πιο σπουδαία στα μάτια μου, ούτε το κάζο της Φενέρ μίκρυνε τον Ομπράντοβιτς. Αν ο Μέσι κατάφερνε να κερδίσει ένα Μουντιάλ θα τελειοποιούσε το παλμαρέ του, αλλά η άποψή μου δεν αλλάζει: Είναι ό,τι καλύτερο έχω δει ποδοσφαιρικά. Κι αν ο Ομπράντοβιτς έπαιρνε το τουρκικό πρωτάθλημα… so what? Θα τον έκανε καλύτερο προπονητή ή μήπως τώρα να διαγράψουμε μονοκονδυλιά τα πέντε ευρωπαϊκά, τα 11 πρωταθλήματα και επτά κύπελλα που πήρε με τον Παναθηναϊκό;
Οι οπαδοί της Φενέρ έχουν κάθε δικαίωμα να οργίζονται όταν βλέπουν την Φενέρ των 30 εκ. ευρώ να καταποντίζεται από την Καρσίγιακα των 4-5 εκατομμυρίων. Οι Έλληνες γιατί; Έφτιαξε κανένα φαν κλαμπ η Καρσίγιακα ή είναι απλά haters;
Το κεφάλαιο Παναθηναϊκός έχει κλείσει οριστικά και αμετάκλητα τόσο από τον Ζέλικο, όσο και από τον Παναθηναϊκό, για διάφορους, σεβαστούς και διαφορετικούς λόγους ο καθένας, οπότε προς τι η χολή και το μίσος σε έναν άνθρωπο που προσέφερε κάτι πολύ περισσότερο από δόξα και τιμή σε μια ελληνική ομάδα: Έμαθε τους Έλληνες μπάσκετ. Όχι να παίζουν, αλλά να (ξέρουν τι) βλέπουν!
Ο Ομπράντοβιτς δεν έχει ανάγκη ούτε από υπερασπιστές, ούτε από δικηγόρους του διαβόλου. Αλλά αυτό το κείμενο δεν γράφεται για εκείνον, που στο κάτω κάτω δεν είχε ιδέα τι γραφόταν όσο ήταν εδώ, πόσο μάλλον τώρα. Γράφεται για εμάς, τους Έλληνες που έχουμε ξεχάσει κάθε έννοια σεβασμού πρώτα απ’ όλα στον εαυτό μας. Διότι καμία ζημιά σε κανέναν «Ομπράντοβιτς» δεν προκαλούμε. Μόνο στον εαυτό του κάνει ζημιά όποιος μπαίνει στη διαδικασία να πιστεύει πως μπορεί να αποκαθηλώσει τους θρύλους.
Προφανώς και πρέπει να κριθεί για την αποτυχία να προκριθεί στον τελικό ή να μην κατακτήσει το Κύπελλο, όπως κρίθηκε θετικά για την ανεπανάληπτη επιτυχία της Φενέρ να προκριθεί στο φάιναλ φορ. Κι ο ίδιος έχοντας απόλυτη αυτογνωσία δήλωσε πρώτος πρώτος ότι «όταν μια ομάδα σαν τη δική μας αποτυγχάνει να βρεθεί στον τελικό, τότε η ευθύνη βρίσκεται αποκλειστικά στον πάγκο. Κάτι λάθος κάναμε». Αποτυχία λοιπόν, εντός των τειχών και μάλιστα παταγώδης.
Μόνο που ο Ζοτς δεν εμφανίστηκε σήμερα στο άθλημα. Κλείνει κοντά 25 χρόνια σαν προπονητής. Πήρε τρία ευρωπαϊκά πρωταθλήματα πριν έρθει σε ηλικία 39 ετών στον Παναθηναϊκό. Οπότε στο τέλος τον κρίνει η διάρκεια. Κι ο χρόνος έχει αποδείξει ότι είναι ο προπονητής που επηρέασε περισσότερο από κάθε άλλον το μπάσκετ στην Ευρώπη. Αν μπορούμε να του ζητήσουμε τα… ρέστα είναι επειδή δεν κατάφερε να διδάξει σε όλους (διότι σε ένα μεγάλο κομμάτι το πέτυχε) τι θα πει σεβασμός στις αξίες, ανεξαρτήτως αποτελεσμάτων.
Δημοσίευση σχολίου
Πληκτρολογήστε εδώ τα σχόλια σας..